maandag 19 september 2016

Back to work... met beide voetjes op de grond... en een zalig zonnige doop

Ik ben van mijn roze wolk gevallen...
Want waar is mijn tijd naartoe? Zijn er ineens minder uren in 1 dag?

Ik ben sinds mei terug aan het werk, 4/5e, en dat heb ik geweten. Terug een nieuw ritme moeten zoeken, de ochtendrush én avondrush. Op tijd ons eten klaar krijgen, iedereen op tijd in bad en bed. Huiswerk, lessen, nog wat spelen, nog wat opruimen en strijken. Om dan in de zetel te ploffen en te beseffen dat het tijd is om te gaan slapen. Bijna niets genaaid, veel inspiratie, geen tijd.

En toch zijn er ondertussen een paar belangrijke kledingstukken van onder de machine gerold. Ons kleine meid is namelijk gedoopt. En ik zou ik niet zijn als ik daar niets persoonlijks wilde van maken.
Dus heb ik zelf de uitnodigingen gemaakt - dankzij mijn nieuwe machinevriend, de silhouette cameo, heb ik het internet afgeschuimd op zoek naar teksten die als basis konden dienen voor de viering en heb ik deze aangepast naar onze situatie en gebundeld in een boekje.


Toen was het de beurt aan haar kleedje. Omdat ik mezelf nog steeds een beginner acht, koos ik voor de grace jurk van Emma & Mona. Een makkelijk en gratis patroon met een schattig lief resultaat. Voor testjurkje 1 gebruikte ik een stofje die ik 2ehands gekocht had. Mijn post op de 'gratis patronen' pagina van Facebook viel bij velen in de smaak, met meer likes dan ooit verwacht. Mijn ego was gestreeld en mijn zin om verder te doen was dus groot.


Het volgende jurkje werd er eentje met mouwtjes en paspel, in een vrolijk stofje uit de Veritas.


Zo moest het doopjurkje er ook gaan uitzien. In een lieflijk stofje met gouden vogeltjes, gekocht bij stoffen Van Leuven. En - what are the odds... - toen ging het verkeerd. Het bovenstuk knipte ik ondersteboven, de voering knipte ik 2x middendoor, het paspel ging scheef,...
Eerlijkheidshalve moet ik hier vermelden dat ik een vreemde relatie heb met deadlines. Eens ik een deadline heb, wacht ik namelijk tot het allerlaatste moment om iets af te werken. En haast en spoed... Maar ik had nog stof genoeg en het resultaat werd prachtig, vind ik zelf. Ze zag er zo schattig uit, en dat samen met persoonlijke tekstjes, voorgelezen door de 2 grote zussen / meters, maakte van haar doop een schitterende dag.



woensdag 11 mei 2016

Fast forward...

Zoals beloofd in vorige blog, volgt een selectie van de gemaakte stukjes. Het ene al wat beter dan het andere, maar alle begin is moeilijk en al doende leert men naar het schijnt :-).

Het is begonnen met de jumpsuit van kiind, volgens velen een makkelijk stuk voor beginners. Ik vond een leuk stofje bij stoffen van Leuven en ging aan de slag.
Over mijn eerste creatie heb ik niet veel lof. Volgens mij ben ik in mijn haast een afgewerkt stuk te zien - geduld is niet mijn sterkste kant, soms eens vergeten mijn draad vast te leggen. Hoe lang dit kledingstuk zal overleven, is nog maar de vraag. Ik wou natuurlijk ook onmiddellijk een extraatje toevoegen en heb er een kangoeroezak opgenaaid. Zomaar, zonder eerst eens op te zoeken hoe het moet, want zo ben ik ook wel. Het zit in mijn hoofd, en ik denk dat het er dan zo zal uitkomen :-). Die kangoeroezak is dus wel een beetje mislukt, zo ook het stikken op een rechte lijn.


De 2e jumpsuit ziet er al 'echter' uit, moet ook wel, het is een cadeautje, dus ik hoop dat de kleine man en zijn mama er tevreden mee zijn. Het robotstofje vond ik bij Pindanutjes.


Voor diezelfde kleine man, vond ik in een groep op Facebook ook een gratis patroon voor een stoere broek. Het riddertafereel dat ik had meegebracht van het stoffencircus was ideaal voor dit projectje.

Verder waagde ik me ook aan het tricot kleedje van de Droomfabriek (met een stofje van stoffen Van Leuven en eentje van het stoffenspektakel),


 
haalde ik in de bib de Knippie okt-nov 2015 en maakte een overslagjurkje (stofje stoffencircus),
 
 

en stak ik een turnzak ineen voor de paardengekke tienerdochter (paarden stoffen Van Leuven). Daarvoor had ik via google een patroon gevonden, dat ik toch wel groot vond uitvallen. Een heel stuk afgehaald dus - eigenwijs, ben ik ook wel een beetje - om tot de constatatie te komen dat haar sportschoenen geen plaats meer hadden. Gelukkig had ik in mijn rommeldoos nog een oud stuk grijze jeans liggen waar ik een boord kom mee maken. De dochter was alleszins tevreden. En ik leerde dat afmetingen er niet voor niets staan...

dinsdag 19 april 2016

Back in time...

Als klein meisje zat ik steeds naast mijn grootmoeders aan hun naaimachines. Met de restjes van de gebruikte stof, maakte ik dan kledij voor de barbiepoppen, best wel een secuur werkje :-).

Ondertussen ben ik al een eindje in de 30 (mijn vrienden zouden zeggen: bijna 40) en ben ik trotse mama van 3 dochters: 2 tieners en een flinke baby van bijna 7 maanden.
Die 2 tieners, die blijven liever "uit de schijnwerpers". Ze moeten het me toch eens uitleggen, "mij niet taggen hé mama", "die foto niet op Facebook hé mama",... maar dan betrap ik ze wel op het maken van selfies - die volgens mij dan weer niet voor publicatie vatbaar zijn - om hun vrienden op snapchat te entertainen :-).


Over de baby niets dan lof, zoals het bij een baby hoort te zijn. Uit ondervinding weet ik dat er ons nog zoiets staat te wachten als de "nee-fase", de "peuterpuberteit", enz... Daar kom ik dus hoogstwaarschijnlijk nog wel eens op terug.


Alhoewel ik heel af en toe wel eens achter de machine kroop (een turnzakje, een kussentje) begon mijn hernieuwde liefde voor het naaien met de zwangerschap van de derde dochter. Ik wou wel weer eens wat gaan maken, zat toch thuis en veel huishoudelijk werk was verboden terrein. Ik begon op de Husqvarna van mijn grootmoeder, een goed werkend erfstuk. Volgens mij krijg je die machines niet stuk. Tot ik met valentijn een Bernina voor de deur vond. Daar had het Lief voor gezorgd. Als beginnend naaister was ik toch blij met alle mogelijkheden die deze nieuwe machine bood. Vooral dat je bij het kiezen van de steek direct het nummer van het juiste voetje meekreeg (autodidact zijnde denk ik dat ik daar in het verleden veel op gezondigd heb). Via Mertens Service Center had ik de mogelijkheid 3 lessen te volgen om mijn Bernina beter te leren kennen. Leuk! Leerrijk! Een echte aanrader! Zoveel mogelijkheden waar ik anders nooit had bij stilgestaan.

Ondertussen zijn er al een paar stukjes vanonder de machine gerold, die ik dan steevast met enige fierheid op Facebook postte. Het begon met gratis patroontjes, van het internet geplukt. Nu staan er al 5 kooppatroontjes te wachten op een uitwerking. De stapel stofjes met bijhorende ideetjes ligt op tafel en zodra ik kan, vind je me achter mijn machine. De liefde is een passie geworden, of de passie een liefde, wat duurt eigenlijk het langst? :-)

Foto's van de gerealiseerde werkjes volgen.

De Lucyjurk

Ik maakte ze al eens eerder , de Lucyjurk, toen ik het patroon voor maatje 86 en 92 mocht uittesten. En nu ik gevraagd werd als 1 van de d...